Ang susunod kong grupo ng mga kaibigan ay magbabakasyon sa Phu Quoc at kailangan ko ng ilang pangkalahatang impormasyon tungkol sa isla.
Napagpasyahan kong tipunin ang lahat ng uri ng kapaki-pakinabang na impormasyon sa isang post 😊
🇻🇳 Ang Phu Quoc ay ang pinakamalaking isla sa Vietnam , na matatagpuan sa Golpo ng Thailand.
Ang isla ay may habang 50 kilometro at lapad na 25 kilometro.
🧒🏽👩🏽 Populasyon: 148 libong tao ayon sa datos noong 2020.
🌏 Wika: Vietnamese, ngunit medyo malaking bahagi ng populasyon ang nagsasalita ng Ingles, kaya halos wala kaming naging problema sa pakikipag-usap sa isla.
O kaya naman ay gumamit sila ng Google Translate.
💰 Salapi: Vietnamese dong (VND).
💵 Palitan ng pera : Rate 1$ = 25,000 dong.
Bahagyang nagbabago ang halaga ng palitan, sa loob ng isang libong dong, pabalik-balik.
Ang halaga ng palitan sa paliparan ay bahagyang mas mababa kaysa sa mismong isla.
Halimbawa, sa paliparan maaaring ito ay 24,400, ngunit sa Long Beach sa lungsod ay aabot ito sa 25,000.
Kaya sa paliparan, puwede mong ipagpalit ang $100 para sa taxi, tubig, at mga unang gastusin mo, at pagkatapos ay ipagpalit ang natitira sa lungsod.
Parehong luma at bagong dolyar ang umiikot, ngunit ang mga lumang perang papel mula bago ang 2006 ay tatanggapin sa mas mababang halaga, ngunit sa pangkalahatan ay hindi gaanong malaki ang pagkakaiba; malugi ka ng pinakamarami.
Ang ilang mga tanggapan ng palitan (nang may pag-aatubili) ay tumatanggap ng yuan, ngunit sa mga denominasyon lamang na 100 yuan. Nahirapan kaming palitan ang 50 yuan.
Maraming mga opisina ng palitan sa isla, at maaari ka ring ligtas na pumunta sa mga massage parlor at tindahan at hilingin sa kanila na magpalitan ng pera.
💵 Pagbabayad: Mas gusto ng mga cafe, massage parlor, at tindahan na tumanggap ng cash, pero nagbayad din kami gamit ang card.
Sa ilang mga lugar, halimbawa, para sa mga iskursiyon, maaari silang tumanggap ng bayad sa dolyar.
Marami ring mga ATM sa isla, hindi kahit saan, kundi sa mga pangunahing lugar ng turista.
Gumamit kami ng Visa card na inisyu sa Uzbekistan.
Hindi ko masabi sa iyo ang tungkol sa mga mapa ng Russia 😀
🚙 Transportasyon:
Maaari kang maglibot sa isla gamit ang taxi, bus, o bisikleta.
🚕 Taxi apps: Uber, Xanh SM.
Maaari ka ring magpara ng taxi sa kalye mismo sa pamamagitan ng pagkaway ng iyong kamay sa kanila.
Magbayad gamit ang metro o makipagnegosasyon. Pero mas mainam na magbayad gamit ang metro para maiwasan ang anumang sorpresa sa pagtatapos ng biyahe, na siyang kinagigiliwan ng mga drayber ng taxi sa buong mundo 😀
🚌 Mga Bus: I-download ang VinBus app, piliin ang PhuQuoc, at ipapakita nito sa iyo ang lahat ng ruta.
Isang magandang bonus para sa mga turista: dalawang libreng (!!) bus ang umiikot sa isla – mga ruta Blg. 17 at 19.
Totoo, pumupunta sila mula sa sentro mula Long Beach patungong hilaga patungong Grand World (Venice), ngunit hindi sila pumupunta patimog patungong Sunset Town.
Mula sa Venice, kung saan maaari kang sumakay ng mga libreng bus 17 at 19, maaari kang makarating sa Safari at VinWanders sa pamamagitan ng paglipat sa mga libreng bus na V1 at V2.
Ang Bus #17 ay halos 24 oras na bumibiyahe sa isang araw, mula 4:00 ng umaga hanggang 3:00 ng umaga, bagama't may mga maiikling pahinga sa araw—15 minuto bawat isa—at isang oras sa pagitan ng mga byahe sa gabi.
Sa pangkalahatan, hindi ako eksperto sa mga taxi at bus, gumamit kami ng bisikleta 😎🏍
🚗🏍 Pagrenta ng transportasyon: maaari kang umarkila ng kotse o bisikleta sa isla.
Sumakay kami ng bisikleta.
Maraming mga detalye sa pagrenta ng bisikleta—mayroong hiwalay na post tungkol diyan.
Sa pangkalahatan, ang pagrenta ng kotse o bisikleta ay hindi problema; mas madali at mas mura itong rentahan on the site kaysa sa pagrenta nang maaga.
Mura ang gasolina.
Para makapagmaneho ng sasakyan sa Vietnam (at Phu Quoc), kailangan mo ng internasyonal na lisensya, pero sa katunayan, kapag umuupa ng kotse, hindi man lang nila ito hinihingi.
🛣 Trapiko: ang trapiko sa isla (tulad ng sa buong Vietnam) ay nasa kanan, pamilyar sa mga tao mula sa CIS.
Napakahina ng trapiko, na may kaunting trapiko, lalo na sa mga pangunahing kalsada. Ang pinakamaabalang trapiko sa downtown Duong Don ay sa gabi.
Ang pinakamataas na pinahihintulutang bilis sa mga lugar na may populasyon ay 40 km/h, sa mga pangunahing kalsada - hanggang 60 km/h.
Huwag masyadong magpabilis; ilang beses na tayong may mga asong biglang tumalon sa harap ng ating mga gulong. At tandaan ang mapanganib na buhangin! Sa buhanginang nakalatag sa bangketa, madaling madulas ang mga gulong at maaaring tumaob ang bisikleta, kaya huwag masyadong magpabilis 😀😎
👮♂ Pulis : Mahirap makita ang mga pulis sa Phu Quoc ; minsan lang kami makakita ng pulis trapiko sa loob ng dalawang linggo. Walang mga pagsalakay tulad ng sa Phuket.
🙏 Relihiyon sa isla: relihiyon ng mga ninuno, Cao Dai, Taoismo, Budismo, isang maliit na proporsyon ng mga Kristiyano.
Sa mga templo, dapat kang magsuot ng damit na tumatakip sa iyong mga balikat at tuhod. Dapat tanggalin ang sapatos sa loob ng gusali ng templo.
⏰ Sona ng oras: UTC +7
Napakadaling gamitin para sa remote work 😀
Dalawang oras ang agwat niyan sa oras sa Tashkent. Kaya, kung alas-12 ng tanghali sa Tashkent, alas-2 ng hapon naman sa Fukuoka.
???? Internet: Ito na marahil ang unang bansa sa Timog-Silangang Asya na napuntahan namin kung saan wala kaming naging problema sa network para sa remote work!
Napakabilis ng internet, gumamit kami ng mobile internet na may lokal na SIM card.
Isa pa, may Wi-Fi ang hotel at LAHAT ng mga cafe at restaurant, na gumagana naman nang maayos. Nakapagtrabaho kami nang malayuan nang walang anumang problema.
Naaalala ko ang aming pagdurusa sa Sri Lanka, kung saan imposibleng gumana nang maayos sa lokal na mobile network - hindi ito gumana, nag-crash, naputol, gumagana lang ito sa beranda, hindi ito gumagana sa silid, gumagana lang ito kapag ang Buwan ay nasa ika-5 Bahay, at ang Capricorn ay nasa Scorpio 😬😭😫
Makakalimutan mo na ang Wi-Fi doon; ilang beses na sa Sri Lanka ay wala kaming makitang hotel na may gumaganang Wi-Fi!
Mas maayos naman sa Bali at Phuket, pero mabagal at problematiko pa rin ang internet para sa trabaho; matagal bago ma-download ang mga file, at natigil ang koneksyon ko.
Dito sa Fukuoka, lahat ay lumilipad! 🚀
📲 Mga SIM card: Nakakuha kami ng mga lokal na SIM card sa paliparan. Walang pagkakaiba sa presyo ang mga SIM card sa lungsod at sa paliparan.
Bumili kami ng dalawang magkaibang operator – sabay-sabay naming pinagsasaluhan ang mga panganib, wika nga 😅 – Vinaphone at Vittel.
Parehong maayos ang sakop ng mga operator sa buong isla. Minsan lang humina ang aming network noong paakyat kami sa gubat sa likod ng talon ng Suoi Tranh. Kinailangan naming gumapang palabas ng gubat.
Nakakuha ako ng Vinaphone sa loob ng 15 araw sa halagang $8. Ang SIM card ay may daily limit na 5 GB, pero hindi ko pa naabot ang limit na iyon, kahit na malaki ang ginagastos ko sa trabaho at gumagawa ng maraming story sa Instagram 😀
Bumili ang asawa ko ng Vittel sa loob ng 30 araw sa halagang $10 na may parehong pang-araw-araw na limitasyon.
Walang anumang problema, pero sa kung anong dahilan ay tumigil sa paggana ang SIM card ko pagkalipas ng 13 araw 😀
Pagkatapos, kinailangang ibahagi sa akin ng aking asawa ang Internet gamit ang kanyang SIM card sa natitirang 2 araw.
Kaya, mas mabuting maging ligtas kaysa magsisi at kumuha ng 30-araw na deal. Sa halagang $10, bakit hindi gumastos nang malaki? 😅
Pagpalain nawa ng Diyos ang Vietnam sa mga presyong ito! Nanginginig ako kapag naaalala ko kung paano kami nagbayad ng $100 sa paliparan sa Turkey isang taon na ang nakalipas para sa dalawang SIM card.
Siya nga pala, walang problema sa pagbabahagi ng mobile network sa isang computer o iba pang mga telepono; pinapayagan ito ng mga operator.
Nagkaroon kami ng mga katulad na karanasan sa aming mga paglalakbay, halimbawa, sa Kyrgyzstan, kung saan pagkatapos bumili ng SIM card, natuklasan namin na hinaharangan ng operator ang network sharing, at hindi namin maibahagi ang network sa aming computer.
Kung ikaw ay bibisita nang isang buwan o mas mababa pa bilang isang turista, ang payo ko ay dahan-dahan lang at kumuha na lang ng SIM card sa paliparan o sa kahit anong SIM card booth sa kalye.
Kung mananatili ka nang matagal na panahon na hanggang anim na buwan o mas matagal pa, makatuwiran na mag-abala pang kumonekta sa opisina ng isang mobile operator.
Hindi nila hiningi ang pasaporte ko noong bumili ako ng SIM card. Ibigay mo lang sa akin ang pera, kunin mo na ang SIM card, at tapos na 😀
Gumana ito kaagad, nang walang anumang mahabang abala, tulad sa Kazakhstan, kung saan kailangan mong magparehistro ng SIM card gamit ang isang dayuhang pasaporte at mag-set up ng network.
😁 Mga Tao: Medyo palakaibigan ang mga lokal. Kumikita talaga sila mula sa mga turista, pero hindi nila sinusubukang lokohin ang mga ito sa bawat pagliko. Hindi ito ang Turkey, kung saan kailangan mong laging maging alerto, o, halimbawa, Sri Lanka, kung saan halos lahat ng lokal ay sabik na dalhin ka sa isang lugar, may ipakita sa iyo, at pagkatapos ay humingi ng tip.
Wala rin kaming napansing pagnanakaw. Hindi ito katulad sa Bali, na binabalaan ang mga tao na huwag humawak ng telepono habang nagmomotorsiklo, dahil baka makuha nila ang mga ito.
Madalas naming iniiwan ang aming mga gamit, kahit ang aming mga telepono, sa ilalim ng aming mga gamit sa dalampasigan sa Fukuoka, habang lumalangoy kami nang malapit sa kanila. Para lang malinis ang aming konsensya, para hindi kami makaramdam ng lubos na pagiging iresponsable. 😅 Hindi sana kami nagkaroon ng oras para abutin ang aming mga gamit kung naagaw ang mga ito.
Minsan ay naiiwan ang mga laptop sa restawran sa ilalim ng pangangasiwa ng mga waiter.
Kaligtasan: Ligtas dito. Kahit ang mga babae ay komportableng makakapaglakbay nang mag-isa. Hindi ito katulad ng Sri Lanka, kung saan takot na takot akong mag-isa sa mga lansangan at kung saan agad akong guluhin ng mga lokal na lalaki, kahit na nakasuot ako ng mahahabang at natatakpang damit.
🥃🍻🍹Alkohol: Libreng mabibili ang alak sa Fukuoka.
Mayroong alkohol para sa bawat panlasa - mula sa lokal na rum at disenteng beer hanggang sa mga de-boteng cocktail, mula sa mga dayuhang alak tulad ng Baileys at Jack Daniels hanggang sa masarap na lokal na alak na myrtle.
Mahal ang mga dayuhang alak, halos pareho lang ang mga presyo sa Tashkent at Almaty—mga 2 beses iyon ng presyong duty-free.
Sinubukan namin ang ilang uri ng lokal na rum (ang nasa larawan ay ang dalawang pinakasikat na brand) pero hindi namin ito nagustuhan—masyadong matapang at may alkohol. Babagay ito sa Coke 😅
Ang mga paborito kong cocktail ay Chill, Strongbow, at Rio. Lahat ng lasa ay astig maliban sa lychee at rose 😅
Ang mga presyo para sa mga cocktail at beer sa mga tindahan ay napaka-makatwiran - $1-3 bawat bote.
Maaari kang uminom sa kalye, ibig sabihin, kung maglalakad ka na may dalang lata ng beer o cocktail, hindi ito problema, walang aaresto sa iyo o magkokomento.
Ang mahalaga ay kumilos nang naaayon sa kagandahang-asal ☺️
💸 Mga Tip: Sa pangkalahatan, hindi gaanong karaniwan ang pagbibigay ng tip dito; isa itong sosyalistang bansa, kaya ang ideya ng mga taong nagtatrabaho nang may suweldo ay talagang nasa kanilang DNA. Kaya, kung hindi ka magbibigay ng tip sa isang restawran, drayber ng taxi, o tagadala ng bagahe, katanggap-tanggap lang ito.
Ngunit ginagawa ng turismo ang maruming gawain nito—lalo na sa Fukuoka na maraming turista, kung saan maraming dayuhan ang nagbabakasyon, at ang pagbibigay ng tip ay isang kaugalian sa kultura—at unti-unting nagiging karaniwan na ang pag-iiwan ng tip.
Nag-iiwan lang kami ng maliliit na tip sa mga restawran at cafe, mga 20-40 dong (1-2 dolyar). Hindi kami gumamit ng taxi o nag-iwan ng tip para sa anumang iba pang serbisyo, maliban sa isang pagkakataon nang sinimulan kaming kunan ng litrato ng isang lokal na tagapag-alaga sa isang templo.
Pagkatapos ay binigyan niya kami ng mga insenso, sinindihan ang mga ito, at ipinakita sa amin kung paano humingi ng basbas sa mga diyos, at pagkatapos ay itinutok ang mga ito sa patungan sa harap ng altar.
Pagkatapos ay kinunan niya kami ng mga litrato sa bawat altar at sa harap ng gusali ng templo. Sinikap niyang ipaliwanag ang mga bagay-bagay sa amin nang hindi nagsasalita ng Ingles at para mapasaya kami, labis kaming naantig kaya binigyan namin siya ng 50 dong ☺️
Isa siyang matandang lalaki, mga 65 taong gulang, hindi siya masyadong nakakakuha ng magagandang litrato, pero ginawa niya ito nang masigasig. Sinigurado naming tiningnan namin ang mga litrato at muling kinunan ang mga ito nang makita niyang nakausli ang mga daliri niya sa frame sa ilang mga larawan 😀
Sa pangkalahatan, naisip namin na magiging kawalang-galang kung hindi namin siya bibigyan ng gantimpala para sa kanyang mga pagsisikap, kaya nag-iwan kami sa kanya ng pera ☺️
Pero umaasa ako na sa paglipas ng panahon, ang Phu Quoc ay hindi magiging isa na namang Sri Lanka, kung saan para sa anumang serbisyo, kahit na hindi mo kailangan (halimbawa, ang pagpapakita sa iyo ng daan patungo sa isang palatandaan), ang mga lokal ay magsisimulang humingi ng tip nang walang humpay at walang humpay.
👗👔🩳 damit: Maliban sa mga sentido, maaari kang magsuot ng napakaikli at mababaw na damit kahit saan—walang titingin sa iyo nang patagilid o may pagnanasa, walang may pakialam.
Mahilig ako sa maiikling shorts at bestida, kaya para sa akin dito ay parang malayang pag-iingat, tulad ng sa Thailand - maaari kang magsuot ng shorts sa araw o sa gabi, at ang mga lokal ay hindi partikular na interesado sa iyo.
Para lang sa templo, kailangan mong magdala ng pantakip, ginamit ko ang paborito kong pambansang roba - lifesavers ☺️😍
Kahit na mayroon silang sosyalismo sa kanilang bansa, hindi ito nag-iiwan ng anumang malakas na bakas sa kanilang uniporme.
Kaya, huwag mag-atubiling magdala ng maiikling shorts at palda papuntang Phu Quoc 😀
Para sa pagsakay sa bisikleta sa gabi, sulit na magdala ng windbreaker.
👙🩱🩲 Kasuotan sa dalampasigan: Gaya ng makikita mo sa deskripsyon sa itaas, puwede kang magbilad sa araw sa mga dalampasigan kahit suot ang pinaka-nagpapakitang thong bikini. Walang makakapansin, walang mag-aalala 😀
May nakilala pa nga kaming isang nudista sa tagpuan ng eroplano malapit sa airport 😅
Ngunit ito ay isang medyo desyerto na bahagi ng Long Beach.
Hindi pinapayagan ang pagpapaaraw nang walang pang-itaas at hubad sa mga mataong dalampasigan, at mas mabuting huwag itong gawin, para hindi mapahiya ang mga tao sa paligid mo ☺️
💧👟 Sapatos na Aqua: hindi kailangan! Walang mga bahura rito, at mabuhangin ang pagpasok sa tubig kahit saan.
🐠 Mga maskara para sa snorkeling: Hindi rin namin sila kinailangang hilahin; nasayang lang ang oras namin sa pagkaladkad sa kanila. Sa huli, naisip namin na kahit papaano ay makakahanap kami ng isang bagay na interesante sa Ong Lang Beach, ngunit hindi, hindi rin kami nag-snorkel doon.
Kung sasali ka sa 5-isla tour, nangangako sila ng kaunting snorkeling, pero isang beses mo lang puwedeng arkilahin ang mask; hindi ka dapat magdala ng sarili mo.
