Mijn volgende vriendengroep gaat op vakantie naar Phu Quoc en ik had wat algemene informatie over het eiland nodig.
Ik besloot om allerlei nuttige informatie in één bericht te verzamelen 😊
🇻🇳 Phu Quoc is het grootste eiland van Vietnam , gelegen in de Golf van Thailand.
Het eiland is 50 km lang en 25 km breed.
🧒🏽👩🏽 Bevolking: 148 mensen volgens gegevens uit 2020.
🌏 Taal: Vietnamees, maar een vrij groot deel van de bevolking spreekt redelijk Engels, dus we hadden vrijwel geen problemen met de communicatie op het eiland.
Of ze gebruikten Google Translate.
💰 Valuta: Vietnamese dong (VND).
💵 Wisselkoers : 1 dollar = 25.000 dong.
De wisselkoers schommelt licht, met een marge van duizend dong.
De wisselkoers op de luchthaven is iets lager dan op het eiland zelf.
Op het vliegveld zijn het er bijvoorbeeld 24.400, maar in Long Beach, in de stad, zijn het er 25.000.
Op het vliegveld kun je $100 wisselen voor een taxi, water en je eerste uitgaven, en de rest kun je in de stad wisselen.
Zowel oude als nieuwe dollars zijn in omloop, maar oude biljetten van vóór 2006 worden geaccepteerd tegen een iets minder gunstige koers. Het verschil is echter over het algemeen niet significant; u verliest hoogstens een paar dollar.
Sommige wisselkantoren accepteren (met tegenzin) yuan, maar alleen in coupures van 100 yuan. We hadden moeite om 50 yuan te wisselen.
Er zijn tal van wisselkantoren op het eiland, en je kunt ook veilig naar massagesalons en winkels gaan en daar vragen om geld te wisselen.
💵 Betaling: Cafés, massagesalons en winkels accepteren bij voorkeur contant geld, maar we hebben ook met pin betaald.
Op sommige plekken, bijvoorbeeld voor excursies, accepteren ze mogelijk betalingen in dollars.
Er zijn ook veel geldautomaten op het eiland, niet overal, maar wel in de belangrijkste toeristische gebieden.
We gebruikten een Visa-kaart die in Oezbekistan was uitgegeven.
Over Russische kaarten kan ik je niets vertellen 😀
🚙 Vervoer:
Je kunt je op het eiland verplaatsen met de taxi, bus of fiets.
🚕 Taxi-apps: Uber, Xanh SM.
Je kunt ook gewoon op straat een taxi aanhouden door naar de chauffeur te zwaaien.
Betaal volgens de meterstand of onderhandel. Maar het is beter om volgens de meterstand te betalen om onaangename verrassingen aan het einde van de rit te voorkomen, iets waar taxichauffeurs over de hele wereld zo dol op zijn 😀
🚌 Bussen: Download de VinBus-app, selecteer PhuQuoc en je ziet alle routes.
Een leuke bonus voor toeristen: er rijden twee gratis (!!) bussen rond het eiland – lijn 17 en 19.
Klopt, ze rijden vanuit het centrum van Long Beach naar het noorden richting Grand World (Venice), maar ze rijden niet naar het zuiden richting Sunset Town.
Vanuit Venetië, waar je de gratis bussen 17 en 19 kunt nemen, kun je Safari en VinWanders bereiken door over te stappen op de gratis transferbussen V1 en V2.
Buslijn 17 rijdt bijna 4 uur per dag, van 3 uur 's ochtends tot 1 uur 's nachts, hoewel er overdag korte pauzes zijn van telkens 15 minuten en 's nachts een uur tussen de vluchten.
Over het algemeen ben ik geen expert op het gebied van taxi's en bussen, wij hebben de fiets gebruikt 😎🏍
🚗🏍 Vervoer huren: je kunt een auto of fiets huren op het eiland.
We namen een fiets mee.
Er zijn veel nuances verbonden aan het huren van een fiets – daarover is een apart artikel te vinden.
Over het algemeen is het huren van een auto of fiets geen probleem; het is gemakkelijker en goedkoper om dit ter plaatse te doen dan van tevoren.
Benzine is goedkoop.
Om in Vietnam (en op Phu Quoc) een voertuig te besturen, heb je een internationaal rijbewijs nodig, maar bij het huren van een auto wordt er eigenlijk niet eens naar gevraagd.
🛣 Verkeer: op het eiland (net als in heel Vietnam) rijdt het verkeer rechts, wat bekend is bij mensen uit de GOS-landen.
Het verkeer is erg rustig, vooral op de hoofdwegen. De drukste verkeerssituatie in het centrum van Duong Don is 's avonds.
De maximaal toegestane snelheid in bebouwde gebieden is 40 km/u, op hoofdwegen tot 60 km/u.
Rijd niet te hard; we hebben al een paar keer meegemaakt dat honden plotseling voor onze wielen sprongen. En denk aan het verraderlijke zand! Op zand op de stoep kunnen de wielen gemakkelijk slippen en kan de fiets omvallen, dus rijd niet te hard 😀😎
👮♂ Politie : Je ziet de politie nauwelijks op Phu Quoc ; we hebben in twee weken tijd maar één keer een verkeersagent gezien. Er zijn geen razzia's zoals in Phuket.
🙏 Religie op het eiland: voorouderlijke religie, Cao Dai, taoïsme, boeddhisme, en een klein percentage christenen.
In tempels is het verplicht kleding te dragen die de schouders en knieën bedekt. Schoenen moeten binnen in het tempelgebouw worden uitgetrokken.
⏰ Tijdzone: UTC +7
Erg handig voor thuiswerken 😀
Dat is twee uur later dan de tijd in Tasjkent. Dus als het 12 uur 's middags is in Tasjkent, is het 2:14.00 uur in Fukuoka.
💻 online: Dit is waarschijnlijk het eerste land in Zuidoost-Azië dat we hebben bezocht waar we geen problemen hadden met het netwerk voor werken op afstand!
Het internet is erg snel, we gebruikten mobiel internet met een lokale simkaart.
Bovendien beschikken het hotel en alle cafés en restaurants over wifi, die bovendien prima werkt. We konden daardoor zonder problemen op afstand werken.
Ik herinner me nog hoe erg we het hadden in Sri Lanka, waar het gewoonweg onmogelijk was om goed te werken met het lokale mobiele netwerk - het werkte niet, het crashte, het viel uit, het werkte alleen op de veranda, het werkte niet in de kamer, het werkte alleen als de Maan in het 5e Huis stond en Steenbok in Schorpioen 😬😭😫
Je kunt wifi daar helemaal vergeten; in Sri Lanka hebben we zelfs meerdere keren geen hotel met werkende wifi kunnen vinden!
In Bali en Phuket was het beter, maar het internet was nog steeds traag en problematisch voor werk; bestanden downloaden duurde een eeuwigheid en mijn verbindingen vielen steeds weg.
Hier in Fukuoka vloog alles in het rond! 🚀
📲 SIM-kaarten: We hebben op het vliegveld lokale simkaarten gekocht. Er is geen prijsverschil tussen simkaarten in de stad en op het vliegveld.
We hebben twee verschillende operators overgenomen – we hebben de risico's als het ware gedeeld 😅 – Vinaphone en Vittel.
Beide providers hadden een goede dekking over het hele eiland. Slechts één keer, toen we de jungle achter de Suoi Tranh-waterval in klommen, viel ons netwerk weg. We moesten toen kruipend de jungle weer uit.
Ik heb een Vinaphone voor 15 dagen gekregen voor $8. De simkaart heeft een dagelijkse limiet van 5 GB, maar ik heb die limiet nog nooit bereikt, ondanks dat ik veel data verbruik op mijn werk en veel stories op Instagram plaats 😀
Mijn man heeft Vittel voor 30 dagen gekocht voor $10 met dezelfde dagelijkse limiet.
Er waren helemaal geen problemen, maar om de een of andere reden hield mijn simkaart er na 13 dagen mee op 😀
Mijn man moest vervolgens de resterende twee dagen internet met mij delen via zijn simkaart.
Het is dus beter het zekere voor het onzekere te nemen en een 30-dagen aanbieding te nemen. Voor $10, waarom niet eens uitpakken? 😅
God zegene Vietnam met deze prijzen! Ik krijg de rillingen als ik eraan denk hoe we een jaar geleden in Turkije $100 betaalden voor twee simkaarten op het vliegveld.
Overigens is het geen probleem om een mobiel netwerk te delen met een computer of andere telefoons; providers staan dit toe.
We hebben tijdens onze reizen vergelijkbare ervaringen gehad, bijvoorbeeld in Kirgizië, waar we na de aanschaf van een simkaart ontdekten dat de provider het delen van het netwerk blokkeerde en we het netwerk niet met onze computer konden delen.
Als je als toerist een maand of korter op bezoek bent, raad ik je aan het rustig aan te doen en gewoon een simkaart te kopen op de luchthaven of bij een simkaartverkooppunt op straat.
Als je voor een langere periode verblijft, tot wel zes maanden of langer, dan is het verstandig om een abonnement af te sluiten bij een kantoor van een mobiele provider.
Ze vroegen niet naar mijn paspoort toen ik de simkaart kocht. Gewoon het geld geven, de simkaart pakken, en klaar! 😀
Het werkte meteen, zonder al te veel gedoe, zoals in Kazachstan, waar je een simkaart met een buitenlands paspoort moet registreren en een netwerk moet instellen.
😁 Mensen: De lokale bevolking is erg vriendelijk. Ze verdienen zeker geld aan toeristen, maar ze proberen ze niet bij elke gelegenheid op te lichten. Dit is geen Turkije, waar je altijd op je hoede moet zijn, of bijvoorbeeld Sri Lanka, waar bijna elke local je graag ergens mee naartoe neemt, je iets laat zien en vervolgens om een fooi vraagt.
We hebben ook geen diefstal gezien. Het is niet zoals op Bali, waar ze mensen waarschuwen om zelfs geen telefoon vast te houden tijdens het motorrijden, omdat die gestolen zou kunnen worden.
We lieten onze spullen, zelfs onze telefoons, vaak onder onze andere spullen liggen op het strand in Fukuoka, terwijl we in het zicht van onze vrienden zwommen. Nou ja, dat deden we gewoon om ons geweten te sussen, zodat we ons niet helemaal onverantwoordelijk zouden voelen. 😅 We zouden toch geen tijd hebben gehad om onze spullen te pakken als ze gestolen waren.
Laptops werden soms in het restaurant achtergelaten onder toezicht van de obers.
Veiligheid: Het is hier erg veilig. Zelfs vrouwen kunnen hier prima alleen reizen. Dit is niet zoals in Sri Lanka, waar ik doodsbang was om alleen op straat te zijn en waar lokale mannen me meteen lastigvielen, ook al droeg ik lange, bedekkende kleding.
🥃🍻🍹Alcohol: In Fukuoka is alcohol vrij verkrijgbaar.
Er is alcohol voor elke smaak - van lokale rum en behoorlijk goed bier tot cocktails in flessen, van buitenlandse sterke drank zoals Baileys en Jack Daniels tot heerlijke lokale mirtewijn.
Buitenlandse alcohol is duur, de prijzen zijn ongeveer gelijk aan die in Tasjkent en Almaty – dat is ongeveer twee keer de prijs in de belastingvrije zone.
We hebben verschillende soorten lokale rum geprobeerd (op de foto staan de twee populairste merken), maar die vonden we niet lekker – ze waren te sterk en te alcoholisch. Met een cola erbij smaakt het vast wel goed 😅
Mijn favoriete cocktails waren Chill, Strongbow en Rio. Alle smaken waren lekker, behalve lychee en roos 😅
De prijzen voor cocktails en bier in winkels zijn zeer redelijk: $1-3 per fles.
Je mag op straat drinken, dus als je met een blikje bier of een cocktail loopt, is dat geen probleem. Niemand zal je arresteren of er iets van zeggen.
Het belangrijkste is om je binnen de grenzen van het fatsoen te gedragen ☺️
💸. Tips: Over het algemeen is het geven van fooien hier niet erg gebruikelijk; het is een socialistisch land, dus het idee dat mensen voor een salaris werken, zit diep in hun DNA. Het is dus volkomen acceptabel als je geen fooi geeft aan een restaurant, een taxichauffeur of een bagagedrager.
Maar het toerisme doet ook zijn vuile werk, vooral in het toeristische Fukuoka, waar veel buitenlanders vakantie vieren en fooien geven een culturele norm is. Daardoor wordt het steeds gebruikelijker om een fooi te geven.
We gaven alleen kleine fooien in restaurants en cafés, zo'n 20-40 dong (1-2 dollar). We maakten geen gebruik van taxi's en gaven geen fooien voor andere diensten, behalve één keer toen een lokale beheerder foto's van ons begon te maken bij een tempel.
Vervolgens gaf hij ons wierookstokjes, stak ze aan en liet ons zien hoe we de goden om zegeningen moesten vragen. Daarna plaatste hij ze in de standaard voor het altaar.
Daarna maakte hij foto's van ons bij elk altaar en voor het tempelgebouw. Hij deed zo zijn best om ons dingen uit te leggen zonder Engels te spreken en om ons een goed gevoel te geven, dat we zo ontroerd waren dat we hem 50 dong gaven ☺️
Het was een oudere man, ongeveer 65 jaar oud. Hij maakte niet zulke goede foto's, maar hij deed het wel heel nauwgezet. Hij zorgde ervoor dat we de foto's controleerden en maakte nieuwe foto's als hij zag dat zijn vingers op een paar foto's buiten beeld staken. 😀
Over het algemeen vonden we het onbeleefd om hem niet te belonen voor zijn inspanningen, dus hebben we hem wat geld gegeven ☺️
Maar ik hoop dat Phu Quoc na verloop van tijd niet verandert in een tweede Sri Lanka, waar de lokale bevolking voor elke dienst, zelfs een die je niet nodig hebt (zoals je de weg wijzen naar een bezienswaardigheid), op een brutale en aanhoudende manier om fooien gaat vragen.
👗👔🩳 Jurk: Behalve in tempels kun je overal zeer korte en onthullende kleding dragen – niemand zal je raar aankijken of je wellustig bejegenen, niemand vindt het erg.
Ik ben dol op korte broeken en jurken, dus hier was het voor mij net als in Thailand: je kunt overdag of 's avonds een korte broek dragen en de lokale bevolking kijkt er niet echt naar om.
Voor de tempel moet je iets meenemen om je te bedekken. Ik gebruikte mijn favoriete nationale gewaad - echt een uitkomst! ☺️😍
Hoewel ze socialisme in hun land hebben, is dat niet duidelijk terug te zien in hun uniformen.
Je kunt dus gerust korte broeken en rokjes meenemen naar Phu Quoc 😀
Voor een fietstocht in de avond is een windjack aan te raden.
👙🩱🩲 Strandkleding: Zoals je al uit de bovenstaande beschrijving kunt opmaken, kun je zelfs in de meest onthullende stringbikini op het strand zonnebaden. Niemand zal het merken, niemand vindt het erg 😀
We kwamen zelfs een nudist tegen op de plek waar we elkaar bij het vliegveld opwachtten 😅
Maar dit is een tamelijk verlaten deel van Long Beach.
Het is niet de bedoeling dat je topless of naakt zonnebaadt op drukke stranden, en het is het beste om dat niet te doen, om de mensen om je heen niet in verlegenheid te brengen ☺️
💧👟 Waterschoenen: niet nodig! Er zijn hier geen riffen en de toegang tot het water is overal zanderig.
???? Snorkelmaskers: We hoefden ze ook niet mee te slepen; we hebben onze tijd verspild door ze mee te slepen. Uiteindelijk dachten we dat we op Ong Lang Beach tenminste nog iets interessants zouden vinden, maar nee, we hebben daar ook niet gesnorkeld.
Als je de tour langs 5 eilanden boekt, beloven ze dat je kunt snorkelen, maar je mag een gehuurd masker maar één keer gebruiken; je moet absoluut niet je eigen masker meenemen.
