'Het is te wreed om waar te zijn,' herhaalde Nika op de eerste dag van ons verblijf op het eiland Phu Quoc.
Op de allereerste dag bezochten we een plek die je nooit zult vergeten: een gevangenis die bekendstaat als de "Kokospalmgevangenis".
De geschiedenis van de gevangenis van Phu Quoc wordt beschreven in ons artikel.
Tijdens de Vietnamoorlog deed de gevangenis dienst als politieke gevangenis. Duizenden mensen werden er vastgehouden, waaronder Noord-Vietnamese en Viet Cong-strijders.
De gevangenis op Phu Quoc is een symbool geworden van menselijke wreedheid. De oorlogsjaren (1955-1975) veranderden deze plek in een martelzone, waar marteling aan de orde van de dag was.
Wie heeft gemarteld?
— Zuid-Vietnamese regering (Republiek Vietnam): De gevangenis stond onder controle van de Zuid-Vietnamese autoriteiten, die samenwerkten met de Verenigde Staten.
— Amerikaanse militaire adviseurs: Zij gaven les in ondervragingstechnieken en namen er soms zelf aan deel.
Wie heeft eronder geleden?
— Noord-Vietnamese soldaten en Viet Cong-guerrilla's:
Strijders die de communistische regering van Noord-Vietnam steunden.
— Politieke gevangenen: Personen die verdacht worden van communistische sympathieën of anti-overheidsactiviteiten.
Methoden van marteling
— Tijgercellen
De gevangenen werden opgesloten in krappe kooien van prikkeldraad waar het onmogelijk was om rechtop te staan.
— Mishandeling en elektrische schokken: Gevangenen werden mishandeld en gemarteld met elektrische schokken.
— Isolatie en honger:
Er werden cellen voor eenzame opsluiting gebruikt en de toegang tot voedsel en water was beperkt.
— Fysieke mishandeling: bijvoorbeeld het inslaan van spijkers of het overgieten met kokend water.
Volgens diverse bronnen zijn er ongeveer 4000 mensen in de gevangenis omgekomen en hebben in totaal zo'n 40.000 gevangenen de gevangenismuren verlaten.
De meesten overleefden het, maar bleven voor het leven fysiek en psychisch getekend. Leven onder deze omstandigheden was erger dan de dood.
ontsnapping
Een van de bekendste gebeurtenissen was de ontsnapping in 1969, toen meer dan 100 gevangenen erin slaagden te ontsnappen via een tunnel die ze rechtstreeks onder de gevangenis hadden gegraven.
Atmosfeer
Tegenwoordig doet de gevangenis dienst als museum, maar de muren ademen nog steeds de sfeer van het verleden.
— Duistere uiteenzettingen:
Realistische modellen en bewaard gebleven sporen van martelingen laten je de pijn voelen van hen die hier hebben geleden.
— Stilte en leegte:
De muren zelf lijken doordrenkt te zijn met de herinnering aan lijden.
Bij het verlaten van deze plek is het onmogelijk om niet na te denken over de prijs van vrijheid en waartoe menselijke wreedheid in staat is.
