پل لانگ بین در سال ۱۹۰۲ افتتاح شد و یکی از بزرگترین پروژه‌های مهندسی زمان خود در هندوچین بود. برای دهه‌های متمادی، این پل به عنوان مسیر اصلی حمل و نقل از طریق رودخانه سرخ عمل می‌کرد و به توسعه هانوی به عنوان یک مرکز تجاری مهم کمک کرد.
سازه فلزی پل، مهندسی اوایل قرن بیستم را با عناصر معماری صنعتی آن دوره ترکیب می‌کند. با وجود آسیب‌ها و بازسازی‌های متعدد، بخش زیادی از این سازه تاریخی دست نخورده باقی مانده است.
قدم زدن روی پل، مناظر زیبایی از رودخانه سرخ، ریل‌های راه‌آهن، زمین‌های کشاورزی و منظره شهر را ارائه می‌دهد. بازدید از این مکان به ویژه در هنگام طلوع و غروب خورشید بسیار محبوب است.
امروزه، این پل هم توسط عابران پیاده و هم توسط وسایل نقلیه مورد استفاده قرار می‌گیرد و اهمیت کاربردی خود را برای شهر حفظ کرده است. این پل همچنان یکی از شناخته‌شده‌ترین نمادهای هانوی است.
برای بسیاری از ساکنان پایتخت، پل لانگ بین فقط یک سازه مهندسی نیست، بلکه بخش مهمی از تاریخ و حافظه فرهنگی شهر است.
